Ostatni duet z Izraela na Eurowizji, pierwsza arabska wokalistka w barwach Izraela i pierwsze arabskie słowa w izraelskiej piosence eurowizyjnej! Kto miał jechać do Moskwy zamiast Miry i Achinoam? Jak Noa określiła Donalda Trumpa? 

Izrael kontynuuje wewnętrzny wybór reprezentanta z publicznym wyborem piosenki. Plotkowano, że do Moskwy pojedzie Harel Skaat, który już wcześniej miał wystąpić na Eurowizji, ale zawsze odrzucał oferty stacji IBA. W 2009 wokalista był już bardzo blisko zdecydowania się na start, ale przeszkodził mu konflikt z wytwórnią. Plotkowano też o możliwości reprezentowania Izrael przez Marinę Maximillian Blumin (wygrała „Kokhav Nolad” pokonując Boaza Maudę), jednak wokalistka najpierw musiała rozwiązać problemy związane ze służbą wojskową. Z tego samego powodu z Eurowizji zrezygnować musiała Maya Buskila. Ostatecznie 11 stycznia poinformowano, że do Moskwy pojedzie Achinoam Nini, czyli Noa, a później okazało się, że piosenkarka wystąpi w duecie z Mirą Awad. Finał narodowy z czterema piosenkami duetu odbył się 2 marca, jednak tym razem prywatna stacja Channel 2 nie mogła współpracować z IBA przy produkcji show z powodów finansowych. Wszystkie propozycje wykonywane były w trzech językach – po angielsku, hebrajsku i arabsku, a o wynikach decydowali jurorzy regionalni, jury stacji IBA oraz widzowie. Drugie miejsce zdobyła piosenka „Bo’i Lirkod Iti” z wynikiem 84 punktów. Wygrało „Einaiych” ze 112 punktami. Konkurs odbył się  Nakdi TV Studios w Jerozolimie, a show prowadziła Eden Harel.

Achinoam Nini urodziła się w 1969 roku w Bat Yam, a gdy miała dwa lata, wraz z rodziną przeprowadziła się do Nowego Jorku. Do Izraela wróciła jako 16-latka. W swojej karierze występowała w wielu krajach, m.in. w USA, we Francji, we Włoszech, Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Holandii czy Szwecji. Utwory nagrywa po arabsku, angielsku, francusku, hebrajsku, włosku czy hiszpańsku. Swoją karierę muzyczną związała z gitarzystą Gilem Dorem, z którym nagrała pierwszy album w 1993 roku. Do Eurowizji 2009 miała na koncie już siedem albumów, cztery płyty koncertowe i wiele muzycznych osiągnięć takich jak np. występ przed Janem Pawłem II w 1994 roku, występy z Orkiestrą Filharmonii Izraelskiej, nagrodę „Crystal Awards” w ramach Światowego Forum Ekonomicznego w Davis, honorowe obywatelstwo włoskiego miasta Melpignano czy medal „Galileo Galilei”, który zdobyła jako pierwsza w historii kobieta. Wraz z Carlo Favą i Solis String Quartet zdobyła nagrodę krytyków w ramach włoskiego Sanremo w 2006 roku.

Mira Anwar Awad urodziła się w 1975 roku w Rameh (Galilea) i jest pierwszą arabsko-izraelską reprezentantką Izraela na Eurowizji. W wieku 16 lat była solistką zespołu Samana. Popularność zdobyła dzięki grze w sitcomie „Arab Labor”, a w 2002 roku nawiązała współpracę z Noą przy coverze Beatlesów „We can work it out”. W 2005 roku nagrała utwór z The Idan Raichel Project. Wokalistka sama siebie określa jako obywatelkę zarówno Palestyny jak i Izraela, co przysporzyło jej wielu sympatyków jak i wrogów po obu stronach konfliktu. Jej udział w Eurowizji został skrytykowany przez palestyńskich i arabskich działaczy, którzy przygotowali petycję mającą nakłonić ją do rezygnacji ze śpiewania pod flagą Izraela. W 2005 roku startowała w „Kdam” – zajęła ostatnie miejsce.

Utwór „Einayich” zmienił tytuł na „There must be another way” i stał się pierwszym eurowizyjnym utworem Izraela śpiewanym po części w języku arabskim. Duet wokalistek miał symbolizować nadzieję i wzajemne zrozumienie dla skonfliktowanych narodów Izraela i Palestyny. Wokalistki nie chcą jednak, by określać ten utwór jako „peace-song”, a raczej proste nawoływanie do szacunku dla drugiego człowieka. Mira i Noa same stworzyły muzykę i tekst, a pomagał im w tym Gil Dor. Na scenie eurowizyjnej wystąpiły właśnie z tym gitarzystą oraz z dwoma innymi muzykami. Na potrzeby eurowizyjnej promocji nagrały również akustyczną wersję piosenki.

Przed podziałem na półfinały Eurowizji 2009 Izrael znów trafił do koszyka z krajami b. ZSRR i później wylosowano mu I półfinał oraz 10. pozycję startową, pomiędzy Turcją a Bułgarią. Noa i Mira zajęły 7. miejsce, zdobywając w televotingu 75 punktów. Najwyższą notę dostały od Armenii (7 punktów), 6 przyznały Szwecja, Islandia i Finlandia, a 5 Czarnogóra, Szwajcaria i Niemcy. Jedynie Portugalia oraz Bośnia nie miały Izraela w top10. W rankingu Izrael miał 11 punktów straty do Malty (Chiara) i 5 przewagi nad Portugalią. Widzowie z Izraela 12 punktów dali zwycięskiej Islandii, 10 dostała Armenia, a 8 Rumunia. W top10 mieli też Czarnogórę oraz Białoruś, które do finału się nie dostały, a spośród krajów awansujących widzowie izraelscy nie dali punktów Finlandii. Polska nie startowała w tym samym półfinale.

Do Izraela „przyczepiła” się 2. pozycja startowa, którą miał w półfinałach 2007-2008. Teraz takie miejsce trafiło się w finale – Noa i Mira (ta druga w nowej fryzurze) zaśpiewały po Litwie a przed Patricią Kaas z Francji. Uzbierały 53 punky, co dało 16. miejsce – 4 punkty więcej miała Portugalia, a 5 mniej Albania. 10 punktów podarowała Izraelowi Francja, 8 Bośnia i Hercegowina (chociaż dała zero w półfinale) i Belgia, a 7 Andora. Poza tym jeszcze sześć innych państw dało duetowi punkty. W polskim głosowaniu Izrael nie zajął miejsca w top10. Zgodnie z nowymi zasadami, w finale 2009 obowiązywało głosowanie 50/50 (jury/televoting), a w opublikowanym w lipcu podziale okazało się, że swój wynik Izrael zawdzięcza głównie jurorom – dali mu oni 107 punktów, co wystarczyło do zajęcia 11. miejsca (między Azerbejdżanem a Mołdawią). W głosowaniu widzów Izrael był ostatni (25. miejsce) z 15 punktami – 3 więcej miały Niemcy i Malta. Punkty z Jerozolimy podawał Ofer Nachshon, słynny podawacz, który jeszcze wielokrotnie w tej roli się pojawi.

W 2008 roku oglądalność półfinału w Izraelu osiągnęła 12,8% udziału, z kolei finał był już bardzo popularny – 25% udziału. Niestety w 2009 wyniki spadły. Półfinał śledziło 10,1% widzów, a finał 18,4%. Kraj po raz drugi w swojej historii zajął 16. miejsce – wcześniej w 2002 roku. Jest to dwunasty finałowy start Izraela, który zakończył się poza czołową dziesiątką. Po udziale w Eurowizji Noa wydała jeszcze trzy albumy (w tym ostatni z 2015 roku). Zaangażowała się też w politykę. W 2010 roku brała udział w lewicowej demonstracji w Jerozolimie, w 2012 roku postawiła się przeciwko premierowi Netanyahu, zawsze solidaryzowała z Palestyńczykami, co nie podobało się wielu wpływowym Izraelczykom. Krytykowała też muzyków tworzących utwory w stylu mizrahi. W 2017 roku określiła Donalda Trumpawspółczesnym Hitlerem„, a premiera Netanyahu „rasistą, narcyzem i wulgarnym paranoikiem pokroju Trumpa„. Wielokrotnie z powodu swoich poglądów musiała anulować koncerty w Izraelu i za granicą.

Mira Awad po udziale w Eurowizji wydała debiutancki album pt. „Acrobat”. Rok później weszła w skład jury wybierającego piosenkę dla Harela Skaata. Startowała też w lokalnym „Tańcu z Gwiazdami”, gdzie zajęła 4. miejsce. Grała w telenoweli „Arka Noego”. W 2013 roku nawiązała współpracę z izraelskim zespołem heavy-metalowym Orphaned Land. Noa i Mira są ostatnim duetem reprezentującym Izrael na Eurowizji. Łącznie śpiewających par było w historii Izraela pięć, z czego najlepiej wypadli oczywiście Duo Datz w 1991 roku zajmując w finale 3. miejsce. Najsłabszy izraelski duet to Moti Giladi & Sarai Tzuriel z 1986 roku.

 

 

 

Reklamy