Po sporym sukcesie w 1979 roku Portugalia postanowiła ponownie wykorzystać format z półfinałami, by wybrać zwycięzcę Festival da Cancao i nowego reprezentanta. Przygotowano trzy półfinały (1, 8, 15 lutego) oraz finał 7 marca w Lizbonie. Prowadzącymi byli Ana Zanatti i Eladio Climaco, a gościem specjalnym był zespół brazylijski As Freneticas. Na konkurs zgłoszono rekordową ilość 419 piosenek, z czego wybrano 27 które zakwalifikowały się do półfinałów. Z każdej grupy do finału awansowały po trzy utwory, a w jury decydującym o wynikach zasiadła m.in. dwukrotna reprezentantka Portugalii – Simone de Oliveira. Telewizja RTP po raz pierwszy emitowała Festival da Cancao w kolorze, a spektakl świateł i cieszące oko efekty widoczne były zarówno podczas występów konkursowych jak i Interval Act. Przy okazji wykorzystano Festival da Cancao do celebrowania jubileuszu stacji.

W pierwszym półfinale (podobnie jak rok temu) triumfował SARL, zdobywając 18 punktów. Z siedemnastoma punktami awansował Madi, a z 14 Manuel Jose Soares. W drugiej grupie najlepsza była formacja Bric-a-Brac (22 punkty), druga była Dina (21 punktów), a trzecie Doce (dwie członkinie grupy reprezentowały Portugalię jako Gemini). W ostatniej grupie wygrał Jose Cid otrzymując 20 punktów. Na drugim Quarteto Musica em si (19 pkt), a na trzecim Zelia (16 pkt). W finale Jose Cid nie miał sobie równych – uzbierał aż 92 punkty i wygrał preselekcje z utworem „Um grande, grande amor”. Drugą lokatę zdobyły Doce (68 punktów), a trzecią Madi (45 punktów).

José Albano Cid de Ferreira Tavares urodził się w miejscowości Chamusca w 1942 roku. Przez wiele lat związany był z formacją Quarteto 1111, która była pierwszym portugalskim zespołem grającym rock symfoniczny. Drugim zespołem z którym nagrywał Jose było Green Windows. Bardzo wiele utworów i płyt wydał również jako solista. Jose był weteranem preselekcji portugalskich. Zadebiutował tam w 1968 roku zajmując 3. miejsce za utwór „Balada para D. Inês”. W 1974 roku sam zaśpiewał „A rosa que te dei” zdobywając 5. lokatę, ale też występował u boku Green Windows, którzy mieli w stawce dwa utwory napisane przez Jose – zajęli drugie i trzecie miejsce. W 1977 roku Quarteto 1111 i Green Windows uczestniczyli w preselekcjach w których dwóch wykonawców śpiewało ten sam utwór. Quarteto 1111 byli na 9. miejscu, a Green Windows na drugim i dwunastym. W 1978 Jose Cid został zaproszony do udziału w selekcjach, gdzie o wygraną rywalizowało jedynie trzech kandydatów. Wykonał cztery utwory zajmując miejsca drugie, piąte, szóste oraz siódme. Piosenka, z którą ostatecznie wygrał, jest jego autorstwa, a w jej tekście pojawia się wzmianka o murze berlińskim. Chociaż cały tekst jest napisany po portugalsku, to jednak pojawiają się tam słowa pożegnania po włosku, angielsku, francusku i niemiecku. Utwór nagrano także w całości po angielsku, hiszpańsku, holendersku i francusku.

Ponoć Portugalia była jednym z faworytów Eurowizji 1980. Jose Cid zaśpiewał jako czternasty, pomiędzy Wielką Brytanią a Holandią. Zdobył 71 punktów, co dało mu 7. miejsce. Najwyższą notę otrzymał z Włoch (10 pkt), następnie ze Szwecji i Norwegii (po 8 pkt) oraz z Irlandii (7 pkt). Tylko cztery państwa (w tym sąsiednia Hiszpania) nie dały Portugalii punktów. Jury z Lizbony 12 punktów przesłało Włochom, 10 Belgii (która zajęła jedno z ostatnich miejsc), a 8 Niemcom. Zwycięska Irlandia dostała 5 punktów, a sąsiednia Hiszpania tylko 2. Eladio Climaco był oficjalnym prezenterem piosenki portugalskiej (w 1980 roku każdy utwór był poprzedzany specjalną zapowiedzią) oraz komentatorem dla RTP1. Punkty przekazała Teresa Cruz.

Portugalia powtórzyła sekwencję z lat 1971-1972 zajmując najpierw dziewiąte, a później siódme miejsce. Rezultat Jose Cid’a (a wcześniej też ) pozostanie najlepszym wynikiem tego kraju jeszcze długo, bo aż do 1996 roku. Za rok tak kolorowo już nie będzie…a historia reprezentanta okaże się tragiczna…

Reklamy