Druga edycja Festival RTP da Cancao odbyła się 6 lutego w Lizbonie, a prowadzącym był tym razem już tylko Henrique Mendes. Do festiwalu zgłoszono 149 piosenek, wybrano osiem najlepszych, natomiast o Grand Prix rywalizowało jedynie czterech, bardzo znanych ówcześnie wykonawców. Aż trzy utwory wykonał Antonio Calvario, reprezentant Portugalii z 1964 roku. Jego konkurencję stanowili Artur Garcia (uczestnik preselekcji 1964 – zajął wtedy miejsca 8. oraz 10.), Madalena Iglesias (rok wcześniej jej piosenki zajęły 5. i 10. miejsce) oraz Simone de Oliveira (w 1964 była trzecia i ósma). Ponieważ Antonio miał aż trzy utwory, Madalenie pozwolono zaśpiewać tylko jedną piosenkę.

Zwycięzcę ponownie wybierało 18 komisji regionalnych, takich samych jak w 1964 roku. Triumf odniosła Simone de Oliveira z utworem „Sol de Inverno” („Zimowe słońce”), zdobywając 91 punktów. Drugą lokatę zdobył Artur Garcia z „Amor” (66 punktów), a trzecią Madalena Iglesias z „Silencio entre nos” (46 punktów). Drugi utwór Simony („Silhuetas ao luar”) był czwarty, a wszystkie trzy utwory Antonia Calvario zajęły trzy ostatnie miejsca – każda dostała jednak jakieś punkty.

Simone de Macedo e Oliveira urodziła się w Lizbonie w 1938 roku – poza śpiewaniem zajmowała się też aktorstwem (w tym teatralnym) oraz znana jest jako osobowość telewizyjna. Jej ojciec pochodził z Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, które dopiero w latach siedemdziesiątych uzyskały niepodległość i przestały być terytorium zamorskim Portugalii. Matka Simony pochodziła natomiast z Belgii. Chociaż już w 1965 roku Simone reprezentowała Portugalię to jednak prawdziwą sławę zdobyła podczas swojego drugiego udziału w Eurowizji (w 1969 roku). W swojej karierze wydała ponad 13 albumów (najnowszy w 2013 roku), a także niezliczoną ilość singli. Pojawiła się w wielu programach i serialach telewizyjnych, a także na ekranach kin i deskach teatrów. Piosenkę „Sol de inverno” napisali Carlos Nobrega e Sousa (muzyka) oraz Jeronimo Braganca (tekst).

Podczas Eurowizji 1965 w Neapolu  zaśpiewała jako dwunasta, po reprezentancie Francji, a przed Włochem Bobby Solo. Zdobyła jeden punkt z Monako, co pozwoliło jej zająć 13. Miejsce razem z Norwegią i pokonać Hiszpanię, Niemcy, Belgię oraz Finlandię, które nie dostały żadnych punktów. Portugalskie jury 5 punktów dało Austrii, 3 Irlandii i jeden Jugosławii – zwycięski Luksemburg pozostawiono bez punktów. Ponownie komentował Gomes Ferreira, a punkty znów przekazywała Maria Manuela Furtado.

Chociaż „Sol de inverno” nie zawojowało Eurowizji, to i tak był to lepszy wynik od zera z 1964 roku, a piosenkę wzięło później na warsztat wielu innych wykonawców. Najbardziej znane jest wykonanie Luciany Abreu (reprezentantki Portugalii 2005), a jej wersja została wykorzystana jako motyw muzyczny czołówki telenoweli o tym samym tytule.

Reklamy