Historia Wielkiej Brytanii na Eurowizji 1985: Vikki zamiast Bonnie Tyler

BBC chce powrotu wyborów wewnętrznych

333 utwory zgłoszono do selekcji 1985 – „A Song for Europe”, a każdy twórca mógł wysłać do Music Publisher’s Association tylko dwie piosenki. Co istotne, tożsamość autorów nie była znana jurorom, którzy wybierali osiem finałowych piosenek. Organizacja preselekcji w 1985 to efekt sprzeciwu MPA co do pomysłu BBC by wrócić do wewnętrznych selekcji tak jak to robiono w 1964-1975. Tłumaczono to słabym przyjęciem na Eurowizji i w kraju piosenek wybieranych przez jurorów regionalnych w finałach narodowych. Pierwszym wyborem BBC miała być Bonnie Tyler, jednak nie była ona dostępna by móc wystąpić na Eurowizji. Opcją alternatywną była Lena Zavaroni. Po negocjacjach między MPA a BBC doszło do kompromisu – w selekcjach nie mogły brać udziału zespoły (dopuszczono jedynie solistów i duety), a każdy twórca mógł mieć w finale maksymalnie dwie piosenki. Ostatecznie skład finału wybrała 90-osobowa komisja złożona z DJ-ów, producentów i wydawców. W finale znalazły się dwa utwory napisane przez Paula Curtisa i Grahama Sachera. Wystąpili m.in. Alvin Stardust, angielski muzyk glam rockowy, a także duet złożony z Mike’a Redway’a i Fiony Kennedy. Do selekcji wróciła Annabel, którą można było usłyszeć w finale 1981 jako członkinię grupy Unity, z kolei Des Dyer znany jest z bycia głównym wokalistą formacji Casablanca (selekcje 1983). Finał odbył się 9 kwietnia w Londynie, a prowadzącym był Terry Wogan. W Opening Act grupa taneczna zaprezentowała przeboje eurowizyjne takie jak „Waterloo”, „Congratulations” czy „Making your mind up”.

Vikki zdobywa 100 punktów

Głosowanie jury regionalnego wygrała Vikki z piosenką „Love is…”. Zdobyła 124 punkty, w tym najwyższe noty z Belfastu, Birmingham, Glasgow, Londynu, Bristolu i Plymouth. Druga była Kerri Wells z „Dancing in the night” (101 punktów i maksymalne noty z Norwich oraz Manchesteru), a trzeci Alvin Stardust z „The Clock on the Wall” (najwyższą notę dostał od Cardiff). Vikki Watson urodziła się 22 kwietnia 1959 roku w Liss (Hampshire) i w trakcie selekcji była debiutantką. Jej zwycięstwo oznaczało, że Wielka Brytania po raz pierwszy od 1974 roku wysyła na Eurowizję solistkę. „Love is…” Vikki napisała z James’em Kalethem. W Goteborgu podczas finału ESC 1985 Wielka Brytania prezentowała się jako 14., zaraz po norweskim duecie Bobbysocks. Vikki, która na scenie użyła krzesła jako rekwizytu, zdobyła 100 punktów co dało jej 4. miejsce. Był to wtedy jeden z niewielu przypadków, w którym kraj zdobył 100 lub więcej punktów bez żadnej dwunastki. Najwyżej UK ocenione zostało przez Turcję, która dała 10 punktów. Włochy i Luksemburg dorzuciły po osiem punktów. Jury brytyjskie 12 punktów dało zwycięskiej Norwegii, 10 Austrii, a 8 Turcji. Punkty podawał Colin Berry, a konkurs relacjonowany był przez BBC1 i British Forces Radio z komentarzem tych samych osób co ostatnio. Po raz piąty w historii Wielka Brytania zajęła 4. miejsce, przy czym pierwszy raz od 1981 roku znalazła się w czołowej piątce. Niestety, pomimo sukcesu, piosenka „Love is…” nie spodobała się na tyle, by osiągnąć sukces w notowaniach. W UK Singles Charts była tylko na 49. miejscu. Vikki dopiero w 1991 roku wydała debiutancki album, a jej muzykę określano jako new age, folk i world music. Do 2007 roku wydała jeszcze pięć płyt, a teraz kojarzona jest jako Aeone. Aktualnie mieszka w Los Angeles i zajmuje się bardziej filmem niż muzyką. Ma 63 lata.

UK na Eurowizji dla Młodych Tancerzy i w Sopocie

16 czerwca 1985 odbyła się pierwsza edycja Eurowizji dla Młodych Tancerzy. W konkursie wzięło udział 11 reprezentantów, w tym duet z Wielkiej Brytanii – Maria Almeida i Error Pickford. Pierwotnie zamiast Marii zatańczyć miała Viviana Durante. Duet nie przekonał jednak jurorów, chociaż w komisji zasiadała Alicia Markova, brytyjska balerina żydowskiego pochodzenia. Wielka Brytania nie weszła do top3, a konkurs wygrała tancerka z Hiszpanii. Finał transmitowany był w UK przez BBC2, a komentowali Humphrey Burton oraz Annette Page. W Sopot Festival powrócono do formatu z półfinałem i finałem. W półfinale Wielką Brytanię reprezentowała Shirley Bassey, walijska piosenkarka którą znać można m.in. z ról w filmach o Bondzie („Goldfinger” czy „Diamenty są wieczne”). Za utwór „This is my life” zajęła 10. miejsce z 2 punktami – chociaż w konkursie startowało 25 piosenek, dziesiąte miejsce było tym najniższym i zdobyło je aż piętnastu różnych reprezentantów, w tym druga przedstawicielka UK – Claira Hamil, śpiewająca swoją wersję utworu „Muzyka twoje imię ma”. W finale dla Wielkiej Brytanii śpiewała już tylko Claire Hamili. Zaprezentowała „The Moon is a Powerful Lover” i zdobyła 20 punktów co dało 11. miejsce na 22 utwory. Jurorem brytyjskim był Nigel Wright, który 12 punktów przyznał swojej rodaczce, a 10 grupie Herrey’s ze Szwecji, która Eurowizję wygrała w 1984. Podczas Sopot Festival 1986 Nigel także będzie jurorować, ale Wielka Brytania nie będzie miała w konkursie swojej piosenki. Do rywalizacji powróci w 1987.

Źródło: BBC, Wikipedia, fot.: EIL

%d blogerów lubi to: