Z roku na rok Portugalia zdobywała coraz więcej punktów, a najwidoczniej Eurowizja i preselekcje stawały się w kraju popularniejsze, bo wprowadzono nowy format z półfinałami. Łącznie przygotowano 12 piosenek, które przydzielono ośmiu wykonawcom. Półfinały odbyły się w dniach 11 i 18 lutego 1967, a finał rozegrano 25 lutego. Wszystkie trzy części show prowadzili Isabel Wolmar i Henrique Mendes. Z każdego półfinału do finału jurorzy regionalni przepuszczali po 3 utwory. Wśród uczestników nie zabrakło „starych znajomych” – wystartowali Artur Garcia oraz pierwszy reprezentant Portugalii na ESC – Antonio Calvario, który miał dwa utwory.

Pierwszy półfinał wygrał zespół grający muzykę kwela (połączenie miejskiej muzyki afrykańskiej z jazzem) – Duo Ouro Negro. Zdobyli 72 punkty. Wraz z nimi do finału awansowali Marco Paulo oraz Maria de Lurdes Resende. Co ciekawe, drugi utwór Marii zajął w tym samym półfinale ostatnie miejsce, zdobywając jedynie 7 punktów. W drugiej grupie triumfował Eduardo Nascimento – zdobył 78 punktów, a jego drugi utwór nie zakwalifikował się do finału (5. miejsce). Awansowali też Duo Ouro Negro (z drugim utworem) i Artur Garcia. Antono Calvario, chociaż miał w II półfinale dwa utwory, nie odniósł sukcesu – zdobył 4. i 6. miejsce.

W finale triumfował Eduardo Nascimento z piosenką „O vento mudou”, który zdobył 120 punktów. Na drugim miejscu znaleźli się Duo Ouro Negro z „Livro sem fim” (78 punktów), a na trzecim Maria de Lurdes Resende (już tylko 30 punktów). Drugi utwór Duo Ouro Nego zajął 4. miejsce, Artur Garcia był przedostatni, a Marco Paulo ostatni, na koncie miał tylko 5 punktów. Co ciekawe, po głosowaniu jurorów regionalnych, prowadzący połączyli się też z Angolą, która mogła podać swoje punkty, chociaż nie liczyły się one do końcowego wyniku. 8 lat później Angola ogłosi niepodległość i przestanie być zamorskim terytorium Portugalii.

Z Angolą połączono się zapewne dlatego, że zwycięzca preselekcji – Eduardo Nascimento – urodził się w Luandzie (w 1944 roku). W 1962 roku stworzył w Angoli zespół Os Rocks, z którym podróżował do Portugalii na koncerty i nagrywanie albumu. Preselekcje wygrał jednak jako solista, stał się też pierwszym czarnoskórym wokalistą, który uczestniczył w Konkursie Piosenki Eurowizji. Pojawiły się plotki, że wybór Nascimento był zaplanowany przez dyktatora Salazara, by pokazać Europie, że Portugalią nie rządzi rasista. Po udziale w konkursie Eduardo wydał jeszcze jedną EP-kę z Os Rocks, ale w 1968 roku zrezygnował z dalszej kariery muzycznej i powrócił do rodzinnej Luandy. Autorami piosenki „O vento mudou” byli Nuno Nazareth FernandesJoão Magalhães Pereira.

Portugalia wystartowała jako piąta w kolejności – pomiędzy Francją a Szwajcarią. Zdobyła 3 punkty, co dało jej 12. Miejsce i remis z Finlandią. Portugalia pokonała Holandię, Austrię i Norwegię (miały po 2 punkty) oraz Szwajcarię (ostatnie miejsce i zero punktów). Eduardo dostał po jednym punkcie od jurorów z Francji, Szwajcarii i Hiszpanii, komisja portugalska przekazała aż 9 not – 2 punkty dała Hiszpanii, a po jednym Austrii, Szwecji, Finlandii, Niemcom, Belgii, zwycięskiej Wielkiej Brytanii, Jugosławii oraz Irlandii. Komentatorem był Henrique Mendes, punkty przekazała Maria Manuela Furtado. Po raz pierwszy od debiutu Portugalia zajęła inne miejsce niż 13., a 12. lokata to najwyższa, jaką do tej pory zdobyła, chociaż punktów miała dwa razy mniej niż rok wcześniej.

Reklamy