Eurowizja 2016, Eurowizja 1956-1958

Mały kraj, wielka szkoda

Telewizja TMC poinformowała portal ESCtoday, że Monako nie weźmie udziału w Eurowizji 2016. Oficjalny powód nie został podany, ale zapewne ponownie chodzi o problemy finansowe stacji. Kraj wystartował już w 1959 roku, ale zajął wtedy ostatnie miejsce i trafił do grupy państw, które swój debiut zakończyły na najniższym z możliwym miejscu – są to Litwa, San Marino, Czechy, Austria, Portugalia, Malta i Turcja. Wygrać udało się tylko raz, w 1971 roku za sprawą wokalistki Severine i jej utworu „Un banc, un arbre, un rue”. Wielkie zwycięstwo okazało się też wielkim problemem, bo państewko nie miało gdzie zorganizować konkursu. Planowano przygotować Eurowizję na świeżym powietrzu i przesunąć termin organizacji z wczesnej wiosny na czerwiec. Niestety, z powodów finansowych pomysł upadł, a Monako musiało poprosić o pomoc telewizję francuską. Negocjacje przebiegały bardzo źle, bo TMC upierało się, by Eurowizja odbywała się w Monte Carlo, na co nie chciała się zgodzić Francja. Ostatecznie rozmowy przerwano, a decyzję o tym, co dalej z Eurowizją przekazano EBU. Organizacja skontaktowała się z Hiszpanią i Niemcami, które zajęły miejsca 2-3 w 1971 roku. Ostatecznie jednak gospodarzem ESC 1972 została brytyjska stacja BBC, a show odbyło się w Szkocji.

Ostatni raz Monako próbowało swoich sił na eurowizyjnej scenie w 2006 roku. Severine Ferrer była pierwszą reprezentantką kraju, która śpiewała utwór dwujęzyczny (po francusku i tahitańsku). Zajęła 21. miejsce w półfinale.

CZY WIESZ, ŻE…

Pierwsze lata Eurowizji to muzyka typu „schlager”, której mnóstwo było w szafach grających. Konkurs był skierowany do dojrzałej publiczności, a nie do młodzieży, stąd tematyka utworów skupiała się wokół spraw „dorosłych”, reprezentanci występowali w sukniach balowych czy eleganckich smokingach. Nie było choreografii, jedynie sztywne stanie przy mikrofonie ze statywem.

• Na scenie mogły się znajdować maksymalnie 2 osoby.
• ESC 1956 odbyła się 24 maja, a udział w niej wzięło 7 państw. Był to jedyny konkurs, podczas którego każdy nadawca mógł wystawić dwa utwory.
• Eurowizja z Lugano była przygotowywana z myślą o transmisji radiowej, a chociaż konkurs nagrywały aż trzy kamery, do czasów współczesnych zachował się jedynie zapis video zwycięskiego występu Lys Assi.
• Lys Assia śpiewała dla Szwajcarii dwa utwory, przy czym jeden po niemiecku, a drugi po francusku.
• Sposób głosowania nie był skomplikowany – każdy nadawca wysyłał dwóch jurorów, którzy głosowali na najlepsze piosenki. Telewizja Luksemburga nie wysłała swoich przedstawicieli i autoryzowała Szwajcarię do głosowania w imieniu RTL. Czy dzięki temu utwór „Refrain” zwyciężył?

• Chociaż „Refrain” pozostaje legendą Eurowizji, utwór nie odniósł komercyjnego sukcesu i szybko został przez Europę zapomniany.
• Zwycięstwo Szwajcarii oznaczało, że kraj ma prawo ponownie organizować konkurs. Nadawca odrzucił jednak tę propozycję.
• W 1957 roku doszło do pierwszego skandalu. Reprezentanci debiutującej Danii zakończyli swój występ pocałunkiem, który trwał 11 sekund. Czy tegoroczny duet z Litwy pobił ten rekord? Chyba nie.

• Zwycięski utwór Holandii „Net als toen” powtórzył drogę „Refrain” i szybko po Eurowizji popadł w zapomnienie.
• W 1958 roku okazało się, że wcale nie trzeba wygrać Eurowizji, by osiągnąć sukces. Dokonał tego Włoch Domenico Modugno, który zajął 3. miejsce za „Nel blu dipinto di blu”. Jako „Volare” piosenka dotarła do USA, gdzie przez pięć miesięcy okupowała 1. miejsce US Billboard Hot 100. Sam wokalista zdobył 2 statuetki Grammy. Jego powrót na ESC w 1959 okazał się równie udany – utwór „Piove (Ciao, ciao, Bambina) także stał się międzynarodowym hitem.

• Andre Claveau, który wygrał ESC 1958, nie odniósł sukcesu poza granicami rodzimej Francji.
• Sukces „Volare” sprawił, że na Eurowizję zaczęto patrzeć jako na trampolinę do międzynarodowej sławy, co ponoć zachęciło Wielką Brytanię do powrotu w 1959 roku. BBC zadebiutowała w 1957 (7. miejsce), jednak nie wzięła udziału w konkursie organizowanym rok później w Holandii.