Historia Wielkiej Brytanii na Eurowizji 1991: Czy wypada śpiewać o głodujących dzieciach w miniówce?

Selekcje wygrywa Samantha

Po tym, gdy jeden z członków panelu selekcji 1990 negatywnie wypowiedział się na temat jednego z utworów telewizja BBC postanowiła w 1991 w ogóle usunąć ten element show z finału narodowego. O wyjazd do Włoch walczyło ośmiu wykonawców w tym Malcolm Roberts, który w 1985 roku wszedł w skład międzynarodowego sekstetu reprezentującego Luksemburg z piosenką „Children, Kinder, Enfants„. Finał brytyjski odbył się 29 marca 1991 roku, a gospodarzem był Terry Wogan, który w ramach swojego programu prezentował także wszystkie utwory. Format konkursu nie uległ zmianie, ale show okazało się na tyle atrakcyjne, że w porównaniu do 1990 znacznie wzrosła ilość oddanych w televotingu głosów. Łącznie było ich ponad 400, a prawie 1/4 zdobyła Samanta Janus z piosenką „A Message to your heart” Paula Curtisa. Drugie miejsce miał Brendan Faye z „Lover come in” (95,6 tys.), a trzecie Lorraine Craig z „A little bit of heaven” (61,5 tys.). Wspomniany wcześniej Malcolm nie przypadł do gustu widzom i zajął ostatnie miejsce (11,3 tys.). Po raz czwarty Wielka Brytania wysłała na Eurowizję utwór autorstwa Paula Curtisa. Ten urodzony w 1950 roku piosenkarz i autor tekstów jest rekordzistą jeśli chodzi o zwycięstwa w „A Song For Europe” – wygrał czterokrotnie, startując łącznie z 22 utworami. Debiut selekcyjny odbył się w 1975 roku i zakończył wygraną piosenki „Let me be the one” The Shadows. Rok później jednak jego propozycja „I couldn’t live without you for a day” dla Hazell Dean była raptem ósma. Drugie zwycięstwo dokonało się w 1984 roku za „Love Games” dla Belle and the Devotions, a dwa pozostałe w latach 1990-1991. Ostatni swój utwór selekcyjny Curtis wyśle na selekcje 1992 dla Michaela Ball.

W miniówce na Eurowizji. Niezadowolona Samantha

Samanta Janus urodziła się w 1972 roku w Brighton i jest angielską aktorką, piosenkarką, modelką oraz reżyserem filmowym i telewizyjnym. Przez parę lat wokalistka mieszkała na statku Queen Elizabeth 2, a w 2014 roku zdradziła, że chodziła do szkoły z siostrami Nicole i Natalie Appleton z grupy All Saints. W wieku 15 lat objawił się u niej bunt dorastania, często uciekała z domu by pić, palić i zażywać narkotyki. Zwycięstwo w selekcjach „A Song for Europe” było jej debiutem na scenie. Miała wtedy 18 lat. Selekcje wygrała z jedynie 13 tysiącami głosów przewagi co było wtedy najniższą różnicą od momentu wprowadzenia televotingu. Piosenka „A Message to your heart” dotarła do 30. miejsca UK Singles Chart. Na scenie Eurowizji wystąpiła w krótkiej różowej mini w towarzystwie trzech kobiet (Zoe Picot, Lucy Moorby i Nikki Belsher). Były też dwie chórzystki, ukryte z tyłu sceny – Kit Rolfe (reprezentantka UK 1984 z grupą Belle and the Devotions) oraz Hazell Dean. Później Samanta będzie krytykować zamysł występu konkursowego twierdząc, że występowanie w różowej mini śpiewając o głodnych dzieciach było dość idiotyczne. w Rzymie zaśpiewała jako 20. w kolejności, zebrała 47 punktów co dało jej 10. miejsce i remis z Irlandią. Remis nie został rozstrzygnięty, bo zasada liczenia dwunastek i dziesiątek dotyczyła tylko remisu na 1. miejscu. Gdyby go rozstrzygnąć, UK byłoby 10., a Irlandia 11. bo Samanta dostała jedną dziesiątkę – z Malty. Jury brytyjskie 12 punktów przekazało zwycięskiej Szwecji, 10 Izraelowi, a 8 Szwajcarii. Punkty podawał Colin Berry, a konkurs tradycyjnie relacjonowali Terry Wogan i Ken Bruce (odpowiednio dla BBC1 i BBC Radio 2).

Skandale, kontrowersje i choroba

Wielka Brytania po raz pierwszy w swojej historii zajęła 10. miejsce, co uznane zostało za porażkę. Sama Samantha twierdziła, że rezultat ją załamał i była bliska zakończenia kariery. Opinia publiczna natomiast dziwiła się, że „A Message to your heart” utrzymało się na UK Singles Chart aż trzy tygodnie. 10. wynik był najniższym odkąd BBC wprowadziło televoting do preselekcji. Doprowadziło to do zmian w formule wyboru reprezentanta. Samantha pomimo porażki postanowiła nadal działać. Występowała nadal w popularnych serialach i sitcomach, pojawiała się też w filmach. Muzycznie jednak nie było o niej głośno, a jedynym singlem była eurowizyjna piosenka. W 1997 roku wyszła za mąż za Włocha Junfana Mantovani’ego, jednak para rozstała się już rok później. W 2009 ponownie wyszła za mąż, tym razem za Michaelam Womancka z którym ma dwójkę dzieci. W międzyczasie wygrała proces o zniesławienie z „Sunday Sport”, który opublikował artykuł na jej temat w powiązaniu z przygodami seksualnymi i narkotykami. W 2008 wywołała kontrowersje otwarcie mówiąc o tym, że jej kariera zależy od obwodu talii. W 2015 roku ponownie było o niej głośno, tym razem ze względu na stalkera, który ją prześladował. W 2018 roku Samanta i Mark weszli w separację jednak nadal żyją razem. Na początku sierpnia 2022 Samanta ogłosiła, że ma raka piersi – powiedziała o tym publicznie zaraz po tym, gdy z tego samego powodu zmarła Olivia Newton-John.

Kto był szefem delegacji?

Wielka Brytania w 1991 nie startowała ani w Eurowizji dla Młodych Tancerzy ani w Sopot Festival. Żeby jednak ubogacić ten odcinek cyklu nowymi faktami warto wspomnieć, że Wikipedia podaje nazwisko Jima Moira jako szefa delegacji BBC na Konkursie Piosenki Eurowizji. Jim piastował tę funkcję w latach 1988-1993. Ten producent telewizyjno-radiowy urodził się w 1941 roku i w 1963 roku zaczął pracę w NNC jako asystent produkcji w rozrywce. Będąc szefem BBC Light Entertainment w latach 1987-1993 został też mianowany kontrolerem BBC Radio 2. Wielu sądziło, że będzie to koniec jego kariery, jednak Moir zdołał wyciągnąć rozgłośnię z zapaści czyniąc ją najpopularniejszą stacją w kraju i zabierając słuchaczy radiom komercyjnym. Na emeryturę przeszedł w 2003 roku, jest członkiem Akademii Radiowej i często doradza przy składaniu wniosków licencyjnych dla firm. Jest odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego oraz Królewskim Orderem Wiktoriańskim.

Źródło: BBC, Wikipedia, fot.: Sky News

%d blogerów lubi to: