­čç«­čç╣ HISTORIA W┼üOCH NA EUROWIZJI (1964): Zwyci─Östwo bij─ůce wiele rekord├│w! Gigliola wygrywa w Kopenhadze

W 1964 roku Sanremo sta┼éo si─Ö bardzo mi─Ödzynarodowe, gdy┼╝ po raz pierwszy udzia┼é w festiwalu wzi─Öli te┼╝ wykonawcy spoza W┼éoch. Festiwal ruszy┼é 30 stycznia 1964 i potrwa┼é do 1 lutego, jego formu┼éa si─Ö nie zmieni┼éa – nadal by┼éy dwa p├│┼éfina┼éy i fina┼é. Gospodarzami wydarzenia byli Mike Bongiorno i Giuliana Lojodice, a w┼Ťr├│d wykonawc├│w pojawili si─Ö m.in. Ben E. King, Claudio Villa (ESC 1962), Domenico Modugno (ESC 1958-1959), Frankie Avalon, Frida Boccara (p├│┼║niejsza reprezentantka Francji na ESC 1969 i jedna ze zwyci─Ö┼╝czy┼ä konkursu), Los Hermanos Rigual czy Paul Anka. G┼éosowanie komisji wygra┼é utw├│r „Non ho l’eta (Per amarti)” wykonywany przez 16-letni─ů Gigliol─Ö Cinquetti i tak┼╝e przez w┼éosko-belgijsk─ů wokalistk─Ö Patrici─Ö Carli. Zwyci─Östwo Giglioli by┼éo zaskoczeniem, bo piosenkarka dopiero co wygra┼éa konkurs „Voci Nuove” dla debiutant├│w. Nie spodoba┼éo si─Ö to jednemu z jej „rywali” – Domenico Modugno mia┼é ze w┼Ťciek┼éo┼Ťci─ů opu┼Ťci─ç pok├│j prasowy i odm├│wi─ç rozdawania autograf├│w po tym gdy og┼éoszono wyniki. W 1964 du┼╝o m├│wi┼éo si─Ö o „moralnym zwyci─Özcy”, kt├│rym mia┼é by─ç Bobby Solo. Piosenkarz nie m├│g┼é za┼Ťpiewa─ç w finale z powodu nag┼éej niedyspozycji wokalnej.

Komercyjny sukces festiwalu

Sanremo 1964 by┼éo sporym sukcesem – ┼é─ůcznie sprzedano sze┼Ť─ç milion├│w egzemplarzy singli z piosenkami festiwalu, z czego 1/4 tej sprzeda┼╝y dotyczy┼éa piosenki Bobby’ego Solo. Co ciekawe, w 1964 postanowiono nie og┼éasza─ç pe┼énych wynik├│w g┼éosowania jury – podano jedynie zwyci─Özc─Ö, a wszyscy pozostali, kt├│rzy byli w finale, zaj─Öli drugie miejsce. Sam zwyci─Öski utw├│r „Non ho l’eta (per amarti)” ┼Ťwietnie sprzedawa┼é si─Ö we W┼éoszech, a p├│┼║niej tak┼╝e w innych krajach. Doczeka┼é si─Ö wielu wersji j─Özykowych, nagranych przez sam─ů Gigliol─Ö (np. po angielsku, hiszpa┼äsku, niemiecku, a nawet po japo┼äsku) czy innych wykonawc├│w z Islandii, Bu┼égarii, Hong Kongu czy Holandii. Polsk─ů wersj─Ö pt. „Nie wolno mi” nagra┼éa bia┼éoruska wokalistka Wies┼éawa Drojecka, a p├│┼║niej tak┼╝e S┼éawa Przybylska. Sama Gigliola urodzi┼éa si─Ö w 1947 roku w Weronie. Od najm┼éodszych lat uczy┼éa si─Ö gry na fortepianie i ┼Ťpiewu by jak najszybciej zadebiutowa─ç. Sta┼éo si─Ö to w 1963 roku po wygraniu festiwalu w Castrocaro co pozwoli┼éo jej na start w Sanremo. Zdobycie Grand Prix festiwalu spowodowa┼éo, ┼╝e telewizja RAI wskaza┼éa j─ů na reprezentantk─Ö kraju podczas Eurowizji.

W┼éochy bij─ů rekordy na Eurowizji

Podczas Eurowizji 1964 w Kopenhadze W┼éoszka za┼Ťpiewa┼éa jako dwunasta w kolejno┼Ťci i do┼Ť─ç szybko by┼éo wiadome, ┼╝e to g┼é├│wna faworytka do zwyci─Östwa. Po jej wyst─Öpie widownia zareagowa┼éa tak entuzjastycznie, ┼╝e Giglioli pozwolono wr├│ci─ç na scen─Ö by ponownie uk┼éoni─ç si─Ö publiczno┼Ťci. Niestety ca┼éy zapis video konkursu nie zachowa┼é si─Ö do dnia dzisiejszego, ale dost─Öpny jest spory fragment wyst─Öpu reprezentantki W┼éoch z wyst─Öpu na bis po og┼éoszeniu wynik├│w. W g┼éosowaniu juror├│w W┼éochy dosta┼éy 49 punkt├│w co pozwoli┼éo na zaj─Öcie 1. miejsca. Maksymalne noty (5 punkt├│w) przyznano z Luksemburga, Holandii, Finlandii, Austrii, Wielkiej Brytanii, Portugalii, Jugos┼éawii i Belgii, a do tego po 3 punkty da┼éy Niemcy, Monako i Szwajcaria. Norwegia, Dania, Francja oraz Hiszpania to kraje, kt├│re nie przyzna┼éy W┼éochom ani jednego punktu. To nie tylko pierwsze zwyci─Östwo W┼éoch, ale te┼╝ pierwszy triumf kraju z po┼éudnia Europy, a Gigliola zosta┼éa najm┼éodsz─ů w historii zwyci─Ö┼╝czyni─ů Eurowizji – 21 marca 1964 roku mia┼éa 16 lat i 92 dni. Ten „rekord” przebije dopiero Sandra Kim w 1986 roku. Istotny by┼é te┼╝ fakt, ┼╝e W┼éochy wygra┼éy z ogromn─ů przewag─ů – Gigliola mia┼éa 49 punkt├│w, a Matt Monro z Wielkiej Brytanii, kt├│ry zaj─ů┼é 2. miejsce ju┼╝ tylko 17! Komisja w┼éoska 5 punkt├│w da┼éa Austrii, 3 Luksemburgowi, a 1 Hiszpanii. Punkty przedstawia┼éa Rosanna Vaudetti, a konkurs komentowa┼é Renato Tagliani.

A co w Sopocie?

Sukces eurowizyjny sprawi┼é, ┼╝e Gigliola szybko zacz─Ö┼éa podbija─ç listy przeboj├│w we Francji, Holandii, Niemczech czy Norwegii. Ju┼╝ w 1965 powr├│ci┼éa do Sanremo, a w 1966 zn├│w piosenka, kt├│r─ů ┼Ťpiewa┼éa, wygra┼éa festiwal, jednak tym razem na Eurowizj─Ö pojecha┼é Domenico Modugno. ┼ü─ůcznie Gigliola w Sanremo za┼Ťpiewa┼éa dwana┼Ťcie razy (w roli uczestnika), ostatni raz w 1995 roku. Korzystaj─ůc z ogromnej popularno┼Ťci nagrywa┼éa kolejne utwory i ca┼ée albumy, a tak┼╝e wyst─Öpowa┼éa na r├│┼╝nego rodzaju festiwalach, w programach telewizyjnych oraz w filmach. W latach siedemdziesi─ůtych zacz─Ö┼éa w swojej tw├│rczo┼Ťci nawi─ůzywa─ç do muzyki ludowej, co by┼éo wtedy modne. W 1974 ponownie pojawi┼éa si─Ö na Eurowizji w roli reprezentantki W┼éoch i o tym przeczytacie w jednym z kolejnych odcink├│w cyklu historycznego. Tymczasem w 1964 roku podczas Sopot Festival W┼éochy reprezentowa┼éa Elsa Bertuzzi z piosenk─ů „O mio signore”. W finale mi─Ödzynarodowym zdoby┼éa tylko 23 punkty, co da┼éo 16. miejsce na 21 wykonawc├│w. Nie poradzi┼éa sobie r├│wnie┼╝ w tzw. finale polskim, gdzie podj─Ö┼éa si─Ö wykonania piosenki „Dobra jest noc” w j─Özyku polskim. Nie zaj─Ö┼éa jednak miejsca w top10.

fot. Rolling Stone

%d bloger├│w lubi to: