🇨🇭 HISTORIA SZWAJCARII NA EUROWIZJI • 2008 • Bolesna porażka w półfinale – odpada Paolo Meneguzzi

Chociaż Szwajcaria w 2007 nie awansowała do finału, co spotkało się z krytyką konkursu w kraju, nadawca kontynuował starty i wewnętrzne selekcje, na takich samych zasadach jak w latach 2005-2007. Zgłoszenia od wszystkich chętnych przyjmowano do 22 października, a zwycięzcę wybierał panel ekspertów-przedstawicieli SF, TSR i RSI oraz kanału muzycznego VIVA i radia DRS. Telewizja SF informowała, że najprawdopodobniej wybrany zostanie szwajcarski wykonawca, a plotkowano m.in. o Peach Weber, Jurgenie Drews czy raperze Gimma. W listopadzie 2007 roku szwajcarskie gazety spekulowały, że do Belgradu pojedzie Paolo Meneguzzi, co pod koniec miesiąca zostało potwierdzone. Piosenka „Era Stupendo” została opublikowana 12 stycznia i zaprezentowana podczas Swiss Music Awards. Zaraz po publikacji pojawiły się oskarżenia, że jest to plagiat „It can only get betterAmy Diamond 🇸🇪, która startowała w 2008 w Melodifestivalen. Chociaż doszukano się wielu podobieństw, piosenka nie została zdyskwalifikowana. Jej autorami byli Paolo Meneguzzi, Mattias Brann i Vincenzo Incenzo. Została wykonana w całości po włosku, ale powstała też wersja angielska „We were amazing„. Pierwsza wersja utworu trwała 3:30, w związku z tym została skrócona zgodnie z regulaminem Eurowizji. W Szwajcarii dotarła do 11. miejsca notowania singli Schweizer Hitparade.

Pięć razy w Sanremo!

Pablo Meneguzzo urodził się 6 grudnia 1976 roku w Stabio w kantonie Ticino. Ma włoskie korzenie. W 1996 wygrał Vina del Mar International Song Festival w Chile 🇨🇱, a na fali sukcesu wydał album „Por amor”. Debiut we Włoszech 🇮🇹 zanotował poprzez udział w Sanremo 2001 z piosenką „Ed io non ci sto piu” – zajął tam 7. miejsce. Drugi album wydany w Italii „Lei e” (2003) zdobył status podwójnej platyny (sprzedał się w ponad 200 tys. egzemplarzy). W kolejnych latach pojawiły się następne hitowe single, bardzo dobrze przyjęte we Włoszech. Zachęciło to Paolo do ponownych startów w Sanremo – w 2004 roku zaśpiewał „Guardami negli occhi” i zajął 4. miejsce, a rok później „Non capiva che l’amavo” z którym nie wszedł do finału. Pomimo porażki album „Favola”, który pokrył się platyną. Czwarty start w Sanremo to rok 2007 i piosenka „Musica” sklasyfikowana na 6. miejscu. Ten sam tytuł nosił czwarty album wokalisty. Po tym, gdy już został wybrany na reprezentanta Szwajcarii na Eurowizji wystartował w Sanremo po raz czwarty – w 2008 roku piosenka „Grande” wywalczyła 6. pozycję. 14 marca 2008 Paolo zaprezentował kolejną płytę, zawierającą zarówno piosenkę z festiwalu jak i eurowizyjne „Era Stupendo”. Piosenki śpiewał zarówno po włosku, jak i po hiszpańsku czy francusku. Wychowywał się w Stabio, Mediolanie i Varese, ukończył studia na wydziale księgowości i przed karierą muzyczną pracował w banku UBS w Lugano. W swojej przedeurowizyjnej karierze występował nie tylko w Chile i we Włoszech, ale też w Meksyku 🇲🇽, Kolumbii 🇨🇴, Argentynie 🇦🇷. Przed ESC 2008 miał już wydanych 6 albumów, płytę koncertową i 16 singli.

Szwajcaria faworytem do wygrania

Szwajcaria szybko stała się faworytem nie tylko do awansu, ale też do wygrania Eurowizji 2008. Mało brakowało, a kraj stałby się gospodarzem konkursu, po tym gdy pojawiły się spekulacje, czy pogrążona w chaosie politycznym (po jednostronnej deklaracji niepodległości Kosowa 🇽🇰) Serbia 🇷🇸 da radę przygotować konkurs na czas i zgodnie z normami bezpieczeństwa. Poza Szwajcarią krajami, które mogły przejąć Eurowizję 2008 w tak krótkim czasie były Finlandia 🇫🇮 i Grecja 🇬🇷, a spekulowano, że prawo do organizacji powinna dostać Ukraina 🇺🇦. Ostatecznie jednak konkurs zorganizowano w Belgradzie, a Szwajcarię wylosowano do drugiego półfinału. W trakcie losowania znalazła się w koszyku neutralnym, razem z Polską 🇵🇱. W drugim półfinale Szwajcaria zaprezentowała się jako siódma na 19 krajów. Paolo zaśpiewał „Era Stupendo” w towarzystwie chórzystów Thomasa Grazioso, Giuseppe D’Agostino, Cristiny Pegoraro, Federici Vino i Giancarlo Capito. Był to w tej grupie jedyny utwór po włosku. Chociaż piosenka była wysoko w notowaniu bukmacherów i w głosowaniu OGAE (zajęła 2. miejsce, przegrywając tylko ze Szwecją 🇸🇪), nie weszła do finału. Zajęła 13. miejsce z 47 punktami. 7 więcej miała Szwecja 🇸🇪, a 9 mniej Malta 🇲🇹. Najwyższą notę przyznali Maltańczycy 🇲🇹 (gdzie Paolo promował się przed konkursem), 10 dorzuciła Albania 🇦🇱, po 7 Cypr 🇨🇾 i Francja 🇫🇷, a po 5 Chorwacja 🇭🇷 i Dania 🇩🇰. 1 przydzieliła Macedonia 🇲🇰. Szwajcarscy widzowie 12 punktów przyznali Portugalii 🇵🇹 (co nie dziwi, bo widzowie z tego kraju już wcześniej chętnie głosowali na portugalskie piosenki), 10 dostała Albania 🇦🇱 (bo diaspora), a 8 Malta 🇲🇹. Punktów nie dostały Łotwa 🇱🇻 i Gruzja 🇬🇪, które awansowały do finału, z kolei Szwajcarzy dali noty Cyprowi 🇨🇾 i Macedonii 🇲🇰 – krajom wyeliminowanym.

Niezadowolenie w Szwajcarii

W finale Szwajcaria dała 12 punktów gospodarzom – Serbii 🇷🇸, 10 dostała Portugalia 🇵🇹, 8 Albania 🇦🇱, 7 Bośnia 🇧🇦, a 6 Turcja 🇹🇷. Po raz kolejny był to idealny przykład na to, jak diaspory wpływają na televoting. Szwajcaria była jednym z państw, które nie dało żadnych punktów zwycięskiej Rosji 🇷🇺. Punkty podała Cecile Bahler, a telewizja szwajcarska po raz pierwszy transmitowała konkurs w technologii HD. Na kanale HD suisse widzowie mieli możliwość wybrania języka komentatorów. Po niemiecku konkurs relacjonowali Patrick Hassig (pierwszy półfinał) i Sven Epiney (drugi półfinał i finał), po francusku Jean-Marc Richard i Nicolas Tanner, a po włosku Sandy Altermatt, przy czym stacja RSI transmitowała konkurs na drugim kanale. 13. miejsce w półfinale było drugim najlepszym wynikiem Szwajcarii na tym etapie Eurowizji, ale oczywiście nie uznano tego za sukces. Szwajcaria drugi rok z rzędu nie miała możliwości startu w finale, a niezadowolenie w kraju rosło. Gazeta „Blick” przygotowała artykuł „Paolo poza finałem – dlaczego wciąż przejmujemy się konkursem?„. Po raz kolejny pojawiły się głosy, że Szwajcaria nie ma szans w nierównej walce ze wschodnią Europą i że należałoby się wycofać. Sam Paolo nie był jednak aż tak krytyczny. W jednym z wywiadów we Włoszech 🇮🇹 przyznał, że to nie Eurowizja powinna tęsknić za Italią, a Italia za Eurowizją oraz, że Włochy mogłyby w konkursie sporo zyskać. Kraj powróci na ESC dopiero w 2011 roku.

Wielka kariera także po Eurowizji

„Era stupendo” było ostatnim utworem włoskojęzycznym wystawionym przez Szwajcarię na Eurowizji. Brak awansu do finału nie przeszkodził w rozwoju kariery i utrzymaniu statusu jednego z najbardziej lubianych wykonawców w Szwajcarii czy Włoszech. Paolo wydawał kolejne hitowe albumy i single, sporo koncertował w wielu krajach (z naciskiem na Amerykę Południową) oraz pojawiał się na festiwalach, gdzie miał okazję śpiewać np. z Simply Red. O popularności świadczy fakt, że jego strona internetowa w 2010 roku stała się swoistym portalem społecznościowym dla fanów, a sam wokalista umieścił dwie kamery w studiu nagraniowym, by fani mogli śledzić prace nad albumem tworzonym w USA. Meneguzzi spełniał się też jako kompozytor, DJ, a nawet autor książki autobiograficznej. W 2012 komentował Eurowizję z Baku dla stacji RSI, a rok później napisał utwór „Nobody” dla wokalistki Marilise, która walczyła we wstępnym etapie szwajcarskich selekcji do ESC 2013. W 2015 roku stał się bohaterem skandalu bo oskarżono go o faworyzowanie jednego z uczestników selekcji narodowych. Wcześniej portale gejowskie zaatakowały go za zbyt mocne bronienie się, że nie jest homoseksualistą, o co go podejrzewano. W swoim oświadczeniu przypomniał, że napisał ponad 100 piosenek, z czego większość poświęcona była jego byłym dziewczynom. Uznał, że nikt nie powinien obnosić się ze swoją seksualnością i na siłę „outować” bo nikogo nie powinno to obchodzić. Aktualnie ma 43 lata, żonę i dziecko.

Źródło: Wikipedia, zdjęcie: @paolomeneguzzi

%d blogerów lubi to: