🇨🇭 Historia Szwajcarii na Eurowizji • 1973 • Patrick Juvet i jego kariera

W 1973 roku telewizja DRS zorganizowała preselekcje narodowe w Bernie. Odbyły się 16 lutego i po raz pierwszy ich pełne wyniki zostały na tyle dobrze udokumentowane, że przetrwały do czasów obecnych. O reprezentowanie Szwajcarii walczyło aż dziewięciu wykonawców, w tym dwóch byłych reprezentantów. Henri Des (1970) zaśpiewał „Quand on revient d’ailleurs” i zajął 3. miejsce, remisując z grupą Peter, Sue & Marc (1971) i ich propozycją „Es kommt ein Tag”. Na piątej pozycji z „L’amour s’en vient, l’amour s’en va” znalazł się reprezentant kraju podczas Sopot Festival 1970 – Michel Buhler. Druga była Britt Tobler z piosenką „Lass der Jungend ihre Liebe”. O wynikach decydowali widzowie w studiu, a także przedstawiciele prasy i jury profesjonalistów. Co ciekawe, piosenki klasyfikowano poprzez podawanie ich miejsc (najważniejsze było 1. miejsce), więc kto zdobył najmniej punktów ten wygrywał. Triumf odniósł Patrick Juvet z „Je vais me marier Marie” z wynikiem 5 głosów. Po raz czwarty z rzędu Szwajcaria wysłała więc na Eurowizję utwór po francusku.

Kim jest Patrick Juvet?

Patrick Juvet urodził się w 1950 roku w Montreux, jego ojciec sprzedawał radia i telewizory i w ten (trochę nietypowy sposób) zainteresował Patricka muzyką. Juvet zaczął naukę gry na fortepianie gdy miał 7 lat. W 1968 roku przeprowadził się do Paryża 🇫🇷, później trafił do Niemiec 🇩🇪, gdzie pracował jako model. Po powrocie do Francji spotkał producenta Eddie’go Barclay’a, który pomógł mu zacząć karierę muzyczną. Początkowo Patrick miał być bożyszczem nastolatek, przystojnym blondynem z ogromną rzeszą fanek. Pierwszy przebój pt. „La musica” (z 1972) wydany został w wielu wersjach językowych i wydany w 11 krajach. W preselekcjach szwajcarskich znalazł się dlatego, że zwolniło się miejsce w finale po tym, jak zdyskwalifikowano inną uczestniczkę – Monicę Morell. Utwór „Je vais me marier, Marie” skomponował sam, a tekst napisał Pierre Delanoe. Delanoe miał już wtedy spore osiągnięcia – (współ)tworzył takie piosenki eurowizyjne jak „Dors, mon amour” (Francja 1958 🇫🇷), „A force de prier” (Luksemburg 1963 🇱🇺) czy „Il doit faire beau la-bas” (Francja 1967), a w 1980 napisze tekst do słynnego „Papa pingouin”. Singiel z utworem Patricka wydany został w Walonii 🇧🇪 i Francji, gdzie dotarł odpowiednio do miejsc 19. i 23. list przebojów.

Eurowizja 1973: Silny chórek, słaby wynik

Dyrygentem podczas występu reprezentanta Szwajcarii w Luksemburgu 🇱🇺 był Herce Roy, który w 1969 pełnił tę rolę dla Monako 🇲🇨. Na scenie Patrickowi towarzyszył chórek złożony z pięciu osób, w tym dwóch panów – pojawią się oni na Eurowizji jeszcze wielokrotnie jako chórek wspierający reprezentantów z różnych krajów. Michel Costa i Georges Costa w 1973 śpiewali też dla Luksemburga („Tu te reconnaitras”), później dla Francji 🇫🇷 („L’oiseau et l’enfant”) w 1977 czy Maroka 🇲🇦 („Bitaqat khub”) w 1980. Wystąpili łącznie podczas ponad 15 eurowizyjnych występów reprezentując 6 różnych krajów. Szwajcaria zaprezentowała się jako ósma w kolejności, a łącznie wśród 17 utworów cztery zaśpiewane były w całości po francusku. W głosowaniu Szwajcaria zebrała 79 punktów, co dało jej 12. miejsce. Jeden punkt więcej miały Irlandia 🇮🇪 i Portugalia 🇵🇹, 5 mniej Włochy 🇮🇹. Najwięcej punktów (8) dała Holandia 🇳🇱, po 7 przyznały Niemcy 🇩🇪, Hiszpania 🇪🇸, Irlandia 🇮🇪 i Wielka Brytania 🇬🇧, z kolei najniższą notę Patrickowi dało jury z Francji 🇫🇷 (tylko 2 punkty). Szwajcarskie jury było jednym z trzech, które zwycięskiemu Luksemburgowi 🇱🇺 dało maksymalną notę 10 punktów. 9 punktów dostała Szwecja 🇸🇪, a 8 Portugalia 🇵🇹, Hiszpania 🇪🇸 i Wielka Brytania 🇬🇧. Najniżej Szwajcarzy ocenili Belgię 🇧🇪 i Francję 🇫🇷 (po 4 punkty). Ówcześnie drugi raz zdarzyło się, że ten kraj zajął 12. pozycję – pierwszy raz doszło do tego raptem w 1971 roku. Był to trzeci najniższy wynik w statystykach, co jednak zmieni się już w 1974 roku. Co ciekawe, kolejnym mężczyzną-solistą, który zostanie reprezentantem Szwajcarii będzie dopiero Carol Rich w 1987 roku. Nastąpi też krótka przerwa co do języka francuskiego, który w szwajcarskim wydaniu eurowizyjnym powróci w 1978 roku.

Szwajcarski David Bowie

Zdawało się, że porażka Patricka na Eurowizji pogrzebie jego karierę, ale tak się nie stało i szybko stał się idolem młodzieży, przykład brał m.in. z Davida Bowie, korzystał z glam rocka, nosił cekiny i makeup, a także nie ukrywał tego, że jest biseksualny. Był sensacją w „Muisicorama” paryskiej Olympii, zaczął wydawać kolejne udane piosenki i albumy, a jego występy i koncerty przyciągały tłumy. W 1976 współpracował z Jean Michel Jarre’m. Dwa lata później przeniósł się do Stanów Zjednoczonych 🇺🇸, gdzie nadal tworzył i odnosił ogromne sukcesy, także te międzynarodowe. Niestety, kariera rockmena i idola miała też ciemne strony, a Juvet popadł w nałogi – narkotykowe i alkoholowe. Sprzedaż płyt pod koniec lat 80. i na początku kolejnej dekady szła już coraz gorzej, a Patrick próbował ratować się eksperymentami z muzyką techno. Chociaż największą sławę miał już za sobą, to jednak wciąż zapraszano go na różnego rodzaju gale i eventy muzyczne oraz do programów telewizyjnych czy w trasy koncertowe zaprzyjaźnionych muzyków. Swój ostatni singiel „Don’t be afraid” wydał w 2010 roku. Aktualnie mieszka w stolicy Katalonii, Barcelonie.

Szwajcaria znika z Sopot Festival

Sopot Festival 🇵🇱 zmieniał się tak samo jak Eurowizja. W 1973 roku zrezygnowano z organizacji półfinału, odbył się tylko finał, w którym zaprezentowano aż 32 utwory, z czego jeden był ze Szwajcarii. Reprezentantką kraju była Rica Sand, która zaśpiewała po niemiecku i zdobyła tylko 11 punktów – dało to niskie, 19. miejsce. W jury nie było tym razem przedstawiciela Szwajcarii, a Rica najwięcej punktów (6) dostała z Włoch. Na dłuższy czas Szwajcaria zniknie ze stawki Sopot Festival i powróci dopiero w 1977 w ramach konkursu płytowego oraz w 1980 podczas konkursu Interwizji.

Zdjęcie: Wikimedia Commons

%d blogerów lubi to: