🇳🇱 HISTORIA HOLANDII NA EUROWIZJI – 1970 – Hearts of Soul po raz pierwszy w konkursie! Początek eurowizyjnej przygody trzech sióstr

Po poczwórnym zwycięstwie EBU stanęło przed dylematem dotyczącym wyłonienia gospodarza Eurowizji 1970. Spośród czterech kandydatów odrzucono Wielką Brytanię, która gościła konkurs w 1968 oraz Hiszpanię, bo RTVE nie chciało organizować imprezy drugi rok z rzędu. Pod uwagę brano więc tylko Francję oraz Holandię, a zdecydowano poprzez…rzut monetą, który okazał się być szczęśliwy dla Holendrów. Tym samym kraj po raz trzeci organizował konkurs – finał odbył się 21 marca w RAI Congrescentrum w Amsterdamie. Kontrowersyjne wyniki z 1969 miały też swoje przełożenie na stawkę kolejnej Eurowizji. Niezadowolone z sytuacji Finlandia, Norwegia, Portugalia oraz Szwecja zrezygnowały z udziału, a do konkursu nie powróciła Austria. Łącznie do Amsterdamu pojechało jedynie 12 delegacji, co dało najmniejszą Eurowizję od tej z 1959 roku.

Finał narodowy odbył się w Hadze 11 lutego, a prowadzącym był Pim Jacobs. Podobnie jak rok wcześniej, zwycięzcę wybierali jurorzy lokalni i zagraniczni, przy czym komisja międzynarodowa złożona była z pracowników różnych ambasad. Pierwotnie w finale wystartować miało 12 wykonawców, ale przed konkursem wycofali się Conny Vink oraz Frits Lambrechts. O reprezentowanie kraju walczyło 10 wykonawców. Faworytem jury międzynarodowego był duet Saskia & Serge z utworem „Het Spinnewiel„, jednak komisja holenderska maksymalną notę (5 punktów) dała grupie Hearts of Soul przyczyniając się do triumfu ich piosenki „Waterman”. Trio zdobyło 6 punktów, pokonując duet jednym punktem. Wynik spotkał się z niezadowoleniem publiki, która również trzymała kciuki za piosenkę „Het Spinnewiel”. Aby udobruchać widownię, telewizja holenderska w 1971 to właśnie Saskię i Serge wskaże wewnętrznie na nowych reprezentantów. W finale startowała też Sandra Reemer, która pojawi się na Eurowizji trzykrotnie w latach ’70 oraz Ben Cramer, reprezentant kraju z 1973 roku.

Hearts of Soul to holendersko-indonezyjskie trio złożone z sióstr Bianci, Stelli i Patrici Maessen. Ich talent odkryto w 1968 roku, a rok później wydały debiutancki album. Co ciekawe, ich zwycięstwo w preselekcjach sprawiło pewne kłopoty, gdyż ówcześnie EBU nie zezwalało na start zespołów w Eurowizji, dlatego na potrzeby konkursu nazwę formacji zmieniono na „Patricia and The Hears of Soul” tak by sprawić wrażenie, że Holandię reprezentuje jedna wokalistka z dwiema chórzystkami. Ich udział w konkursie nie był jednak najważniejszym momentem kariery. Po Eurowizji panie zaczęły wydawać kolejne single, a w połowie lat 70. przeprowadziły się do Belgii, gdzie uworzyły nowy zespół Dream Express. W 1977 roku startowały w preselekcjach flamandzkich do Eurowizji, które wygrały – zdobyły więc możliwość reprezentowania Belgii w konkursie, a w finale zajęły 7. miejsce za utwór „A million in 1,2,3”. W 1979 z zespołu odeszła Patricia, która rozpoczęła karierę solową. Stella z kolei wygrała selekcje belgijskie 1982 i ponownie trafiła na Eurowizję – zajęła 4. miejsce za „Si tu aimes ma musique”. W 1986 roku Patricia wystąpiła podczas konkursu jako chórzystka Sandry Kim. Rok później znów wróciła – tym razem wokalnie wspierała głównego reprezentanta – Plastic Bertranda. Niestety, Patricia zmarła w 1996 roku na udar mózgu – miała raptem 44 lata. Stella i Bianca nadal działają na rynku muzycznym, a w 2010 roku wróciły do nazwy zespołu Hearts of Soul i razem z Doreen Maessen wydały singiel „Suddenly you”.

Piosenka „Waterman” napisana została przez Pietera Goemansa, który w latach 60. był głównym tekściarzem dla Corry Brokken, pierwszej holenderskiej zwyciężczyni Eurowizji. Hearts of Soul wydały ten utwór także po angielsku i niemiecku. Podczas konkursu wystąpiły jako pierwsze, ale nie to było bolączką Holendrów. Organizatorzy musieli rozciągnąć show, zaoferować atrakyjne występy specjalne i coś, co przykuje wzrok widza, gdyż tylko 12 piosenek startowało w finale. Była więc rozbudowana sekwencja otwarcia (nakręcona w Amsterdamie), były pocztówki, długi Interval Act i różne inne materiały filmowe. Na przekór wszystkiemu Willy Dobbe, prowadząca Eurowizji 1970, zapisała się w historii jako prezenterka, który…przywitała się z widownią w najkrótszej wypowiedzi, trwającej raptem 24 sekundy. Konkurs komentował dla stacji Nederland 1 Pim Jacobs. Warto dodać, że podczas próby generalnej część sceny się zawaliła, ale nie wpłynęło to na późniejszy przebieg właściwego finału.

Holandia otwierała stawkę, zdobyła w głosowaniu 7 punktów co dało jej 7. miejsce. Punkt więcej miały reprezentacje Szwajcarii, Francji i Hiszpanii, a dwa punkty mniej Włoch, Belgii i Monako. Włosi na konto Hearts of Soul przekazali 3 punkty, tak samo zrobili jurorzy z Jugosławii. 1 punkt przyznała Wielka Brytania. Holenderskie jury 5 punktów przydzieliło zwycięskiej Irlandii, 3 Wielkiej Brytanii i 2 Szwajcarii. Punkty podawał Filip van der Schalie. Holandia po raz pierwszy w historii zajęła na Eurowizji 7. miejsce i po długich dziewięciu latach wreszcie przyszły dla niej lepsze czasy i miejsca w czołowej dziesiątce. Dobra passa rozpoczęła się zwycięstwem w 1969 i potrwa (z jedną wpadką) do 1976 roku.

Zdjęcie: Wikipedia

 

%d blogerów lubi to: